Książka

Ardea (barwione brzegi) Paola Gampo

"(...) mocno wierzyła w to, że magia dostępna jest dla wszystkich i że to w zasadzie nie jest żadna nadprzyrodzona moc, tylko część natury..." „Nie każda historia kończy się wraz z ostatnią stroną. Niektóre zostają w nas na długo, sprawiając, że jeszcze przez chwilę żyjemy w świecie, który właśnie opuściliśmy.” Nie jest tajemnicą, że zakochałam się w piórze Paoli Gampo już od pierwszego spotkania z serią „Aythya”. Pierwszy tom całkowicie mnie pochłonął i sprawił, że z ogromną ciekawością sięgnęłam po kolejne części. Z każdą z nich coraz mocniej przywiązywałam się do tego niezwykłego świata, jego klimatu oraz przede wszystkim do bohaterów, którzy z czasem stali mi się naprawdę bliscy. Dlatego po „Ardeę” sięgałam z ogromnymi oczekiwaniami. Wiedziałam, że będzie to spotkanie z historią, która już wcześniej dostarczyła mi wielu emocji, ale jednocześnie miałam świadomość, że finał zawsze jest trudnym momentem. Z jednej strony chciałam jak najszybciej poznać zakończenie, z drugiej — nie chciałam, żeby ta przygoda dobiegła końca. I muszę przyznać, że Paola Gampo po raz kolejny mnie nie zawiodła. „Ardea” jest niezwykle dynamiczna, intensywna i wciągająca. Tutaj naprawdę sporo się dzieje, dlatego trudno znaleźć moment, w którym można się nudzić. Autorka bardzo sprawnie prowadzi fabułę, przeplatając ze sobą kolejne wątki i dostarczając czytelnikowi zarówno napięcia, jak i emocji. Ogromnie podoba mi się również atmosfera tej historii. Jest mrocznie, tajemniczo i momentami naprawdę niepokojąco. Magia nie jest tutaj jedynie dodatkiem do fabuły — stanowi ważną część stworzonego świata i sprawia, że całość nabiera wyjątkowego charakteru. Paola Gampo ma talent do kreowania rzeczywistości, w której można zatracić się bez reszty. Jednak tym, co najbardziej przyciąga mnie do tej serii, są bohaterowie. Jest ich wielu, ale każdy z nich ma własną osobowość, charakter i historię. Nie są jedynie tłem dla głównych wydarzeń. Mają swoje emocje, słabości, lęki i pragnienia, dzięki czemu łatwo się z nimi zżyć. Szczególnie doceniam możliwość obserwowania ich przemian i tego, jak kolejne doświadczenia wpływają na ich sposób myślenia oraz podejmowane decyzje. Na szczególną uwagę zasługuje oczywiście Ardea. To bohaterka wyrazista, silna i zdecydowana, ale jednocześnie mająca w sobie znacznie więcej, niż można dostrzec na pierwszy rzut oka. Jej postać zdecydowanie zapada w pamięć, a sposób, w jaki została poprowadzona przez autorkę, bardzo przypadł mi do gustu. Nie mogę też nie wspomnieć o relacjach pomiędzy bohaterami. Paola Gampo potrafi budować między nimi napięcie i emocje, które sprawiają, że chce się śledzić ich losy jeszcze uważniej. Nic nie wydaje się tutaj zupełnie oczywiste, a relacje mają odpowiednią dawkę skomplikowania, dzięki czemu nie są pozbawione charakteru. I choć w tej historii jest wielu bohaterów, moim ulubieńcem niezmiennie pozostał Grzywacz. Od początku miał w sobie coś, co sprawiło, że szczególnie go polubiłam, i po przeczytaniu całej serii moje zdanie w tej kwestii absolutnie się nie zmieniło. To jeden z tych bohaterów, których po prostu chce się mieć po swojej stronie. Bardzo polubiłam również Kobuza. Jego postać zdecydowanie przypadła mi do gustu i cieszę się, że mogłam poznać go bliżej. Nie będę oczywiście zdradzać niczego więcej, ale zdecydowanie warto zwrócić na niego uwagę podczas lektury. To, co szczególnie doceniam w „Ardei”, to fakt, że książka nie skupia się wyłącznie na akcji. Za wszystkimi wydarzeniami stoją emocje bohaterów, ich wybory i konsekwencje podejmowanych decyzji. Dzięki temu historia nie jest jedynie fantastyczną przygodą, ale ma również tę bardziej emocjonalną warstwę, która pozwala mocniej zaangażować się w jej losy. Czytając, miałam wrażenie, że ponownie wracam do świata, za którym zdążyłam się stęsknić. I chyba właśnie dlatego tak trudno było mi odłożyć tę książkę. „Ardea” jest dla mnie bardzo udanym zakończeniem serii. Nie będę ukrywać, że towarzyszyło mi sporo emocji, ponieważ świadomość, że wraz z ostatnią stroną trzeba będzie pożegnać tych bohaterów, nie była łatwa. Kiedy przez kilka tomów żyje się historią, zaczyna się traktować jej świat niemal jak miejsce, do którego można wrócić. A potem nagle przychodzi moment, w którym trzeba powiedzieć mu „do widzenia”. Paola Gampo stworzyła serię, która potrafi wciągnąć, zaskoczyć i przede wszystkim sprawić, że zaczynamy naprawdę przejmować się jej bohaterami. „Aythya” miała w sobie wszystko, czego szukam w dobrej fantastyce — wyrazisty świat, magię, tajemnice, niebezpieczeństwo, emocje i bohaterów, o których trudno przestać myśleć. Chociaż nadal nie wybaczyłam autorce zamknięcia wątku Kazuara zdecydowanie uwielbiam tę serię książek- mroczne sekrety, trudne relacje , jeszcze cięższa przeszłość i przede wszystkim uczucia, które nie zawsze łatwo zdefiniować. „Ardea” domyka tę historię w sposób, który pozostawia mnie przede wszystkim z poczuciem, że przeżyłam naprawdę wyjątkową czytelniczą podróż

Grzywacz najchętniej to by każdą wolną chwilę spędził z ukochaną żona. Obowiązki króla by chronić i zadbać o królestwo są ważne. Codziennie ludzie trenują, nie każdy posiada energię, tylko czy szabla, topór wystarczy na to co czyha by pod osłoną nocy zaatakować. Czarnego Kruka nie ma, ale zło pozostało. Świat jest inny, równowagi nie ma, na potwory, które powstały nie ma magii , broń też ich nie pokona. Ardea w końcu jest wolna, co by chciała od życia i jaką drogę obierze. Jej relacja z Albatrosem skomplikowana to delikatnie powiedziane, był jej więźniem, sprowadzony do parteru, a mimo to coś tam iskrzy. Dziewczyna to wojowniczka, maszyna do zabijania, tak ją szkolił ojciec. Wspólna wyprawa zbliży ich do siebie, podróż statkiem odmieni dziewczynę, oboje przekonają się że razem mogą wiele, namiętność rozkwitnie, pojawi się nowa moc. Na wyspie piratów w chacie Wydrzyka odkryją jego tajemnice. Aythya z Wydrzykiem i człowiekiem lodu wyrusza do wioski jej matki, wioska kryje swoje tajemnice, zresztą nie tylko ona. Wydrzyk zmienił się, wieziony przez Czarnego, by go uratować dostał cztery energię. Nie jest już sobą, kim jest i czy można jemu zaufać. Słowik tęskni za Aquila chcę ją odnaleźć, tylko ona nie jest już sobą, on nie wie ile poświęca w imię miłości. Trudno poświęcić miłość dla innego dobra. Zaufać i zostać zdradzonym cios okropny. Wróg jest na wyciągnięcie ręki by go pokonać trzeba coś oddać, tutaj już nie chodzi tylko o zwycięstwo, ale o przywrócenie równowagi na świecie. Korzystanie z mocy natury zostało dawno naruszone Kruk wprowadził chaos, potwory niszczą wszystko. Komu można zaufać, nie wszyscy stoją po tej samej stronie. Czy uda się przywrócić równowagę. Ardea jest trzecim tomem finałowym. Trzy siostry, opowieść pełna namiętności, walki i poświęcenia . Czarny Kruk był okrutny, to on zachwiał równowagę świata. Nawet gdy już go nie ma aby znów było jak dawniej bohaterowie muszą wiele poświęcić miłość, siebie, oddać wszystko. Świat nie został stworzony by go posiadać, więc prawo z korzystania z mocy natury musi być zrównoważone. Polecam .